رحيم بص لفوزيه : مش انا احسن من عربيه الكبدة يا فوزيه .
فوزيه بصتله بإستغراب : اسمالله عليك يا سى رحيم … طبعا احسن.
رحيم : خلاص يا فوزيه هى مش هاتسيق الارض … تعالى معايا اعمليلى مساج.
(رحمه فتحت عينها اوي وشهقت من الو.حش اللي اللي قدامها الدنيا لفت بيها دقيقه سندت ع الكنبه اللي كان قاعد عليها ومسكت رأسها بقله صبر وحيله).
رحيم : اهدى على نفسك … مشوارنا لسه طويل …ها اختارى ؟.
رحمه : هعمل معاها الارض.
رحيم : فوزيه تسيق معاكى الارض وجهزيلها الاوضه اللى جنبى هاتقعد فيها.
فوزيه : أمرك يا سى رحيم .. يالا معايا بقا يا ابله شدى الهمه.
رحمه بغض*ب دبدبت ف الأرض زي الاطفال : مش عايزه اقعد هنا سيبني ف حالي خليني اساعدها وامشي.
رحيم وهو ماشى : اللى قولته يتنفذ وحسك عينك اجااى الاقيكى منفذتيش اللى قولته … هاخليكى تعمليلى مسا.ج وانا ما مصدق اصلا.
رحمه بتبص لرحيم بقه.ر وبعدين بصت لفوزيه : عايزاني اعمل معاكي ايه.
رحيم غمز.لها وبعتلها فى الهوا: اتوصى بيها يا فوزيه .
رحمه خلاص نفسها تروح ته بس مش عارفه كلمت فوزيه تاني : عايزاني اعمل معاكي ايه يا ست.
فوزيه باستفز.از : يالا هانمسح الارضيه ونخليها بتل.مع زى وشك.
رحمه بقر.ف : حاض.ر ابدأ منين.
فوزيه : من الخشيه دى .
( فوزيه رمت فى وش رحمه حته قماشه رحمه كانت هاتعيط من كتر القر.ف بس استحملت وسكتت مبقاش فى وقت ترجع فى كلامها ).
رحمه مسكت القماشه ومسحت بعيا.ط خفيف فوزيه مشافتوش بعد ممسحت : اعمل ايه تاني؟.
فوزيه : روحى اوضتك نضفيها واقعدى فيها زى ما سى رحيم أمر … اهى اخر اوضه على الشمال.
(رحمه مشيت ع الاوضه وهي نفسها الارض تنشق وتبلعها
دخلت الاوضه كانت مش نضيفه اوي نضفتها واخدت دش ولبست هوت شورت وتشيرت كت قعدت علي السرير بتعب بصت لضوافرها اللي باظت )
رحمه بتكلم ضوافرها: ينفع كده شكلكوا بقا و.حش ربنا يسامحك يا زف؟ت يت رحيم وينتق.م منك يا ….
قط.ع كلامها تليفوها اللي رن : الو .
:الو يا غاليه ازيك.
رحمه : مين ؟!.
:أنا اللي كان المفروض اكون مكانك دلوقتي .
رحمه : علي !!!!!!
علي :
عليكي نور ايه اخبار القعده عندك عجبتك سمعت أن المعلم رحيم بنفسه قعدك عنده .
رحمه : وانت … عرفت منين ؟!.
علي : عرفت بقا عايز اقولك انك طالما قعدتي عنده تبقي خلاص عششتي ف د.ماغه ومش هيسيبك الا لما ياخد منك كل اللي نفسه فيه .
رحمه : علي قول انك بتهزر بالله عليك.
علي : لا بقول الحقيقه انجوي يا بسكوته رحله سعيدة .
(علي قفل )
رحمه بخوف :
منك لله يا علي انت السبب انت وحسن أنا كان مالي ومال كل ده أنا مليش ف الجو ده يا ماما أنا خايفه …حسبي الله .
(رحمه سمعت انفاس وراها بتبص لقت رحيم واقف وايديه ف جيب بنطلونه وعيونه باين عليها الغ.ضب ).
رحيم بغض*ب : مين على دة ؟!.
رحمه : ده ..ده …ده.
رحيم بز.عيق: انتى لسه هاتتهتى ..اخلصى واتكلمى.
رحمه بتوتر : ده ..ده تاجر مخد.رات بعتني ليك اتجسس عليك اجبر.ني اجي اتجس.س عليك وانا غلب.انه مليش حد
عايزه اعيش حالي وبلق.متي.
رحيم رفع حاجبه :تاجر مخد.رات يتجسس عليا …وفين منطقته فين.
(رحمه مش عارفه ترد تقوله ايه ولا تقول منطقته بس افتكرت انها شافت في التليفزيون منطقه اسمها الدرب بس مش فاكره)
رحمه بتحاول تفتكر : علي راوي في الدرب الدرب ..
رحيم : درب ايه … درب الاحمر ولا الاخض.ر.
رحمه بتحاول تفتكر : احمر .. اخض.ر .. لا احمر .. لا اخض.ر.
رحيم بسخريه : اروجانى … عارفه اللون دة.
رحمه : مش فاكره انت بتوترني لا الدرب الاحمر.
رحيم : قولتيلى اسمه ايه بقا؟!.
رحمه بتوتر : علي ..علي راوي.
رحيم : اممم هانشوف حوار على الرواى دة على رواق .
ثم اكمل بخب.ث: بس تصدقى حلو اللى انتى مش لابسه دة … يخربيتك.
رحمه بتلقائية حطت ايديها ع ج.سمها : انت ازاي تدخل من غير متخب.ط هو علشان بيتك تخ.ش وتدخل براحتك.
رحيم قرب منها براحه : اه دة بيتى …وكل بيت فى المنطقه بدخله براحته وزى مانا عاوز مش بيتى و بس .
رحمه بترجع بضهرها : انت عايز مني ايه سيبني في حالي.
رحيم : عاوزك.
رحمه بخوف :
ده ابعد من النجوم سيبني في حالي أنا مش وش الكلام ده أنا جايه اشتغل واعيش في حالي.
رحيم : خلاص نض.رب ورقتين عر.فى … منا هاخدك ياعنى هاخدك.
رحمه شافت سك.ينه في جيبه خط.فتها بسرعه : لو قربت ناحيتي همو.ت نفسي.
رحيم : انتى قد الحركه دى …وبعدين انا بقولك فى الحلا.ل تقولى امو.ت نفسى…مانتى كدة كدة م.يته.
رحمه : يبقي امو.ت نفسي قبل متل.مسني اشر.فلى يوم ما*تجوز أو اعيش مع را.جل يبقي بالطريقه دى.
(رحيم مرة واحدة قررب مننها ومسك الس.كينه على رقبتها)
رحيم :راجل مالى…تاجر مخد.رات ..