رفضانى ليه علشان جواز عرفى ؟.
رحمه بتوتر : مش…. مش عايزة اتجوز بالطريقه دي ولا عايزه اتجوز اصلا ولا عايزه يوم ما*تجوز ابقي بعيد عن امي.
رحيم بهمس : فترة يا رحمه اوعدك اعلمك الادب انك دخلتى المنطقه برجليكى وانتى زى الساذجه وفكرتى انك هاتضحكى عليا …واعلمك الادب على طوله لسانك … وانا متعودتش اكون نفسى فى حاجة وماخدهاش.
رحمه عيطت شويه وبعدين مسحت دموعها : اللي انت عايزه بس امي ملكش دعوة بيها.
رحيم وطى عليها وهمس فى ودانها : جهزى نفسك يا عروسه … ليلتك بكرة
( وباسها فى ودانها برقه ):
افتكرى اسم رحيم الشامى كويس …. هايعلم فيكى عمرك كله .
&&&&&&&&&&&&&
انتهى البارت الاول ، البارت الثانى
صباح تانى يوم
(رحمه الصدمه هتشلها فكرت ف حاجه يمكن تنجدها منه
لبست هدومها وطلعت تفتكر أوضته علي اليمين ولا الشمال بس سمعت دربه ف الاوضه اللي ع اليمين
خبطت بتوتر).
رحيم : مين ؟.
رحمه بارتباك : أنا رحمه .
رحيم : أدخلى.
رحمه دخلت ووشها ف الأرض : عايز تتجوزنى؟.
رحيم : يافتاح يا عليم … احنا على الصبح يابنتى وانا ببقا مش طايق نفسى شخصيا.
رحمه : رد عليا لو سمحت.
رحيم نفخ بضيق : لا مش عاوز … انا قولتلك مش بتاع جواز …
انا قولتلك عاوزك وبس وعلشان اوصلك بمزاج هانكتب ورقتين عرفى.
رحمه : لا عايزني تتجوزنى رسمي غير كده لا.
رحيم : ر….. ايه ياعنيا .. رسمى … مكنش يتعز .. قال رسمى قال …رسمى دة ياعنى يمين وانا مش يمين انا شمال يا كونتسه.
رحمه : هو ده اللي عندى يا رسمي يا بلاش واعمل اللي انت عايزه ربنا معايا مش هيسيبني.
رحيم سكت لثوانى فكر وحس انها بتعجزة : ومالو يا كونتسه رسمى رسمى.
رحمه بقهر : وعايزه فرح.
رحيم اتاكد انها بتعجزة فعلا : حاض.ر … وربنا لعملك احلى فرح …
اه منا مش اى حد بردوا … انا رحيم الشامى.
رحمه بنرفزة : هو انت معندكش الا كلمه رحيم الشامي …..رحيم الشامي.
رحيم باستفزاز : اه انا رحيم الشامى … واه الكلمه دى على لسانى وهاقولها دايما … دة انتى ممكن تقوليها من كتر حبك فيها.
رحمه : أنا احبك انت.
رحيم : امممم هاتحبينى وهاتشوفى … اخلعى بقا علشان ورايا طالعه على العيال اشوف اراد المحصول.
رحمه بعدم فهم : محصول ايه؟!.
رحيم : الهيرون يا قلبى ..اشوف الشغل ماشى ازاى …اخفى بقا.
رحمه ماشيه من قدامه عايزه تم-وته أو تم-ت نفسها :
ليه أنا يا رب ليه أنا ربنا يسامحك يا علي ربنا يسامحك.
*********************
(رحيم خرج وراح لرجالته اللى كانوا واقفين بيتكلموا على رحمه وجمالها واول ما شافوا جاى عليهم سكتوا … رحيم لو سمعهم مش هايترردد لحظه فى هم .
رحيم شك فيهم) .
رحيم : كنتوا بتتكلموا فى ايه ولما شوفتونى جاى اتخرستوا .
: مش حاجة ياباشا واقفين بنتسلى مش اكتر .
رحيم : اممممم …بتتسلوا ..طيب يا حيلتها منك له اخبار الايرادات ايه ؟؟.
حسن : زى الفل يا باشا وكل حاجة تمام … تأمرنا باى حاجة تانيه .
رحيم : اممم فى واحد اسمه على الرواى …عاوزك تجييبه وحطه فى المخزن القديم .
حسن : أمرك يا باشا .
رحيم : عاوزك تجهزلى ليله بكرة ولا الف ليله وليله ….بكرة هايبقا فرحى …فرح رحيم الشامى .
( لجمت الكل ووقفوا تنحوا ).
رحيم : مالكوا تنحتوا ليه ؟؟
حسن بصدمه : ها يا باشا ولا حاجة .. بس فرحك على مين لامؤا.خذة .
رحيم : مع انها حاجة مش تخصك … بس انا هاريح فضولك … على البت بايعه الكبدة .
حسن بتسرع :
رحيم مسكه من ر.قبته وتقريبا خن.قه وكان بيطلع فى الروح ).
رحيم بغض*ب : اما تلهفك … حسك عينك اشوفك بتبص ناحيه المقر …هاطلع عينك .
حسن بيتكلم بضعف : هامو-ت يا كبير.
رحيم زقه فى الارض : الكلام ليكوا كلكوا … اللى هايبص الناحيه دى … هاوا وقدام الحارة كلها ….جهزوا بكرة للفرح واعزموا كل التجار … عاوزاها ليله محصلتش.
واحد من رجاله : امرك يا كبير .
رحيم : انت يا حمار ياللى اسمك حسن قوم كدة وجبلى مأذون على بليل هانكتب الكتاب .. وابعت الزفته سماح كوافيرة الحته تمكيجها .
حسن بضعف : كح .. كح .. حا … حاض.ر.
( حسن اتحرك وقام جاب سماح الكوافيرة لرحيم ).
حسن : اهى سماح يا كبير.. اروح انا اشوف حوار المأذون
رحيم : روووح انت.
سماح بتاكل لبان : امرك يا سى رحيم .
رحيم بصوت واطى : لا انا لازم امنع دخول اللبان دة الحارة … منا مش هاستحمل قرفهم دة كتير.
سماح بتتصعب : سلامه النظر يا سى رحيم بتبص فى الارض وبتكلم مين .. انا واقفه قدامك اهو .
رحيم : معاكى منديل يا بت .
سماح :