يامامي دي و.حشه اوي كده هتم-وت الناس كلها.
رحيم بتوهان : اه وهاتم-وتنى انا شخصيا .
رحمه بعد فهم : هتمو.تك ليه.
رحيم قرب منها ومبقاش بينهم مسافه : عيونها هاتنى.
رحمه : احم طيب ممكن تبعد بس كده.
رحيم ابتسم : لا .. زقينى انتى .
رحمه ببر.ائه : انت كبير وطويل وانا صغنونه مقدرش از.قك.
رحيم : يخر.بيت امك … ما بلاش ام الد.لع دة … والله هى لوحدها.
رحمه : متجيبش سيرة ماما عيب. .
رحمه : علب فكره عيب ح.ض.رتك أبعد بقا.
رحيم :
ح.ض.رتى ايه بس …. طفى الن.ار اللى فيا يا رورو ياعسل … اصل ته.ب فى وشك.
رحيم : طيب هاخدها بليل .. المأذون هايجى بليل نكتب الكتاب ونعلى الجواب ونشرب الشربات.
رحمه : انت عايز مني ايه هو حد قالك تربيني من اول وجديد.
رحيم : اه … يا رحمه انتى مززززز.اج واللى بيدخل دماغى وبيمزجنى مش بسيبوا بسهوله.
رحمه : سبني في حالي أنا مش شبهك ولا انت شبهي خليني ارجع لشغلي وامي.
رحيم : شغلك اللى فشلتى فيه واتقفشتى من اول لحظه ….
وبعدين لو بعتنا لست والدتك صورتك كدة وانتى فى حارة شعبيه فى بيت تاجر مخد.رات هاتقول ايه … طب انا يا رحمه … انا اللى مبرجع.شفى كلمه قولتها .
رحمه : أنا شغاله ف قسم الفن ومليش اني اشتغل مكان علي هو السبب في اني اجي هنا ومنفع.شغير في اخبار الفن وبس وامي ملهاش ذ.نب انك تهددني بيها انت شكلك طيب سيبني امشي ارجع لحياتي تاني.
رحيم مسكها من شعرها : انا اشر مما تتخيلى والليله هاتكونى على ذ.متى وبكرة دخلتك يا رحمه …واخر مرة هاكرر الكلام دة …
من الاخر انا نفسى فيكى وانا متعودتش احرم نفسى من حاجة.
رحمه ب : اتعودت تيجي ع بنات الناس وتأذ.يهم صح.
رحيم بغموض: مفيش بنت ملت دماغى زيك … ولا فكرت فى واحدة غيرك …. ولا نفذت لواحدة اللى هى عاوزاة الا انتى.
رحمه عيطت : ابعد عني ابعد خليني اكلم امي اطمن عليها.
رحيم : لا ..ويالا على اوضتك جهزى نفسك علشان كتب الكتاب بليل
( رحمه جريت على اوضتها تعيط لغايه ما جة الوقت وسمعت صوت المأذون ورحيم باعتلها حد علشان تجهز بسرعه …
رحمه قررت تتحدى رحيم واخدت لبس من شنطتها فستان قصير ومفتوح من ضهر ولمت شعرها على جنب وحطت روح نبيتى … ولقت الباب بيخبط عرفت انه رحيم اخدت نفس طويل وردت ).
رحمه بخوف :ادخل.
(رحيم برق وعف.اريت الدنيا جت قدام وشه قفل الباب بسرعه ).
رحيم بصوت مكتوم : ايه الهباب دة.
رحمه : ايه مش عروسه وانهاردة كتب كتابي.
رحيم : انهاردة ليله مو-تك انشاء الله …
رحمه بلامبالاه : عادي مو-تني …قم.يص نو.م ده فستان ح.ض.رتك.
رحيم بغض*ب :
واقسم بالله لو ما لبستى دلوقتى عبايه عليه ومسحتى الروج لجاى واقل.عه انا ليكى غصب .
رحمه : مش همسح حاجه ولا هغير الفستان. .
رحمه : خلاص خلاص هلبس العبايه.
رحيم : ما كان من الاول … لازم دور الشر.سه دة مش لايق عليكى … امسحى الروج وغطى شعرك مش عاوز مخلوق يشوفه.
رحمه : حاض.ر حاض.ر .
(لبست رحمه العبايه وحطت حجاب علي شعرها بقت اجمل مليون مره من الاول)
رحمه بخوف : خلصت.
رحيم نفخ بغيظ : لا خليكى هنا …انا مش هاطلعك اصلا هاجيب مأذون هنا .
(رحيم خرج وجاب المأذون وسمع موافقتها بعد نظرات رحيم بالتهد.يد وافقت والمأذون خلص وبقت مراته …. وتقريبا رحيم طرد كل الى فى البيت ودخلها … لقاها قاعدة بتع.يط وخلعت العبايه).
رحيم : بقا انتى كنتى عاوزة تتحدينى وتطلعى كدة صح.
رحمه : أنت عاوز ايه تاني انت مش كتبت الكتاب وارتاحت ..اه كنت هطلع كده فيها ايه.
كملت كلامها بشق.هات متقطعه وس.خريه: ايه مش عروسه.
رحيم ببرود : اه عرووسه وجوزك له حق ادهوله .
رحمه بنرفزة : حق.. حق ايه انت ملكش حقوق عندي.
رحيم بعصبيه : لا ليااا جوزك ولياااا …
رحمه اتظبطى … انا اه بالى طويل بس مش هاطولو اكتر من كدة.
رحمه قامت وقفت مره واحده وهي بتعيط : ليك طيب خد حقك أنا قدامك اهو مش همنعك.
رحيم شدها تانى وقعدها على رجله : هو انا متجوزك علشان اخدها بالغصب …. لا انا عاوزها بالرضى.
رحمه غمضت عيونها : عمرك مهتاخد مني حاجه برضايا انت اتجوزتني يالغصب عايز تاخد حقوقك يبقي خدها بالغصب.
رحيم بصوت عاللى افزعها : رحممممممممممممه ….. قولتلك اتظبطى.
رحمه بخوف : انت عايز مني ايه دلوقتي.
رحيم بغموض وبصوت حاد :